[Fic]...DeSirE Or LovE...[NC-17] , Part 4
posted on 03 Mar 2009 09:58 by zelel3 in FictionTitle :: ...Desire Or Love...
Author :: ZeleB
Paring :: YunJae,Yusoo,MinHwan
warnning :: ฟิคเรื่องนี้หลายอารมณ์ โปรดอย่าปักใจว่ามันต้องเป็นฟิคเศร้า หรือว่าหวานแหววฮาแตกแต่อย่างใด
Part 4
ก็อกๆๆ!! เสียงประตูดังขึ้นไม่กี่ครั้ง ก่อนร่างโปร่งจะเปิเประตูเข้ามาในห้อง
“มีอะไรหรอคยู” ร่างบางที่นั่งกอดเข่าอย่บนเตียงหันไปถามผู้มาเยือน
“เอ่อ...ผมเอาชุดมาให้เปลี่ยนครับ” ร่างสูงยื่นชุดให้ร่างบาง ก่อนจะยิ้มบางๆแล้วเดินออกจากห้องไป
“เอาไงดีเนี่ย!!” ทันที่ประตูห้องปิดลง ร่างบางก็สบถขึ้นมาอย่างโกรธตัวเอง ตาสวยมองชุดในมือย่างครุ่นคิดก่อนจะลุกขึ้นไปเปลี่ยน ชุดสูทสีขาวแซมลูกไม้ที่ตัวใน (ชุดใน InkiGayo) มันดูเข้ากับเค้ามากทีเดียว แต่นี้มันไม่ใช่เวลาที่จะมาตื่นเต้นกับชุดที่เค้าสวมใส่ สิ่งที่เค้าต้องคิดคือเค้าจะอธิบายเรื่องทุกอย่างยังไง
ร่างบางนั่งอยู่ที่ห้องนอนจนเริ่มค่ำ เสียงรถวิ่งเข้าออกทำให้เค้ารู้ว่าเริ่มคนมาในงานมากแล้ว เค้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าชางมินมีฐานะดีขนาดนี้ แล้วทำไมตอนอยู่ทีอเมริกาต้องหลอกเค้าว่าเป็นคนไม่มีฐานะดีอะไรแล้วมาขอแชร์ห้องกับเขา ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว
“แกร๊ก~ ทำไมนายยังไม่ลงไปอีกล่ะ” เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย ร่างบางหันไปมองร่างสูงด้วยสีหน้าไม่สบายใจนัก วันนี้ยุนโฮแต่งตัวดูดีมาก สูทสีดำไม่เป็นทางการนักแต่ดูหล่อมากจนเค้ายังชื่นชม
“ชุดนี้เข้ากับนายดีนะ ใส่แล้วหวานเชียว” ร่างสูงพูดพลางนั่งลงข้างๆ ก่อนจะหันมามองหน้าสวยด้วยสีหน้าแปลกใจ
“นายเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าดูแย่ๆ” ร่างสูงถามถามพลางแตะมือที่หน้าผากมน
“เอ่อ...คือ...ผมปวดท้องน่ะครับ...สงสัยโรคกระเพาะจะกำเริบ” ร่างบางพูดโกหกคำโตที่เพิ่งคิดได้สดร้อนๆ
“ปวดมากหรือเปล่า จะไปหาหมอมั๊ย” ร่างสูงถามด้วยแววตาแววเป็นห่วง
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมขอนอนพักสักหน่อยละกัน” ร่างบางพูดพลางแกล้งจับท้องตัวเองเพื่อความสมจริง
“ถ้าลงไปไม่ไหว ก็ไม่ต้องลงไปนะ ชั้นคงต้องไปรับแขกก่อน เจ้าชางมินมันคงยืนแกร่วคนเดียวละ” ร่างสูงจูบที่หน้าผากมนก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไป
“เฮ้ออออ” ร่างบางถอนหายใจดัง ก่อนจะกลับมาเครียดอีก ร่างบางลุกขึ้นก่อนจะเดินไปมาอย่างกระวนกระวายใจ
.....................
..............
.....
“อ้าว!!ยูชอนแกมานานแล้วหรอวะ” ร่างสูงทักเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ บรอเวณสระน้ำของบ้านที่จัดงาน
“ไม่นานเท่าไหร่ วันนี้ไม่มีสาวควงหรอวะ” ร่างโปร่งจิบค้อกเทลหลังจากตอบคำถาม มืออีกข้างหนึ่งกอบกุมมือเล็กของคนข้างกายไว้แน่น
“แล้วนี่ใครวะ” ร่างสูงเพยิดหน้าไปที่ร่างเล็กข้าง
“ครูสอนเปียโนยูฮวานน่ะ เห็นเค้าว่างๆเลยชวนมาด้วย” ร่างโปร่งโกหกคำโต จนคนตัวเล็กข้างล่างต้องเบ้หน้าใอย่างหมันไส้...ได้ข่าวว่าบังคับให้มา...
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผม คิม จุนซู” ร่างเล็กแนะนำตัวก่อนจะยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
“อ่อครับ ผม จอง ยุนโฮ” ร่างสูงแนะนำตัวบ้าง ก่อนจะหันไปมองรอบๆงาน
“แล้ววันนี้เสตฟไม่มาหรอ” ร่างโปร่งเป็นฝ่ายถามบ้าง
"ป่าวหรอก ชั้นไม่ได้เชิญน่ะ” ร่างสูงตอบ สีหน้าหมองลงเล็กน้อย
“งั้นหรอ...เอาน่า” ยูชอนตบบ่าอย่างเข้าใจ...ยังตัดใจไม่ได้ใช่มั๊ยล่ะ...
“แล้วกิจการใต้ดินของนายล่ะเป็นไง” ร่างสูงถามขึ้นบ้าง
“ก็ดี แต่ก็ยังต้องใช้เส้นสายอยู่ดีล่ะว่ะ เดี๋ยวนี้หูตาเป็นสับปะรด” ยูชอนทำหน้าเนือยๆเม่อพูดถึงกิจการโฮสคลับที่เค้าทำอยู่ ร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลังรับฟังอย่างเงียบๆ เพราะว่าเค้าก็ต้องไปร้องเพลงที่คลับนั่นเป็นประจำอยู่แล้ว
“หรอวะ ฮ่าๆๆ ชั้นไม่ได้ไปหลายวัน มีเด็กใหม่บ้างยังวะ” ร่างสูงถามพลางจิบไวน์ในมือ
“มีแต่เกรดเอน่ะ ยังไม่ค่อยถูกใจลูกค้าเท่าไหร่ อยากได้ใหม่ๆกว่านั้น” ร่างโปร่งพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะบีบมือเล็กไว้อย่างมีความนัย
“...............” ร่างเล็กพยายามบิดข้อมืออกแต่หากไม่เป็นผล...ไม่ต้องมาบีบมือไว้เลยนะ ยังไงซะชั้นก็ไม่ทำงานให้นายหรอก... (งงกันอ่ะดิ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวบอก– คนแต่ง) (อ้าวว ไรฟระ-คนอ่าน)
และทั้งคู่ก็คุยกันสัพเพเหระ โดนมีคนตัวเล็กยืนเซ็งอยู่ข้างหลัง
....................
...............
เวลาล่วงเลยไปจนครึ่งคืนแล้วแขกวัยรุ่นส่วนมากยังไม่กลับและยังเฮฮากันอยู่อย่างต่อเนื่อง ร่างบางออกจากห้องมายืนอยู่ที่หลังกระจกบานใหญ่สุดทางเดินบริเวญชั้นสองจากบันได กระจกบานใหญ่อยู่ระหว่างบริเวณสระน้ำหรูข้างบ้านพอดี ทำให้ร่างบางสามารถเห็นบรรยากาศข้างล่างได้อย่างชัดเจน เนื่องจากตรงที่แจจุงยืนอยู่ไม่ได้เปิดไฟสว่างนักจึงไม่มีใครสังเกตุเห็น
ตาสวยเหลือบไปเห็นคนรักกำลังยืนคุยกับแขกวัยรุ่นแต่ก็ดูอายุมากกว่าชางมินหลายปีอยู่ ดูก็รู้ว่าเข้ามาจีบ ปากสวยคลี่ยิ้มบางๆ ทันทีที่เห็นชางมินพยายามเดินหนีหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ถูกตามทุกครั้ง และอีกคน ยุนก็กำลังดื่มกับเพื่อนและคุยกันอย่างถูกคอ นี่ถ้าเค้าลงไปจะไปอยู่ส่วนไหนของบ้านนี้กัน ยัไงก็ไม่ต่างอะไรจากคนนอก...และ...ตัวปัญหา...แค่คิดว่าจะทำให้พี่น้องมีปัญหากันก็กลุ้มใจจะแย่...
“อ๊ะ!!” ร่างบางร้องออกมาเบาๆ เมื่อหันกลับมามองอีกคนก็หายตัวไปซะแล้ว สงสัยจะหนีสาวๆล่ะสิ...ชั้นตัดสินใจแล้ว ชั้นจะบอกความจริงกับนายทั้งหมดชางมิน...รวมถึงความรักของเค้าที่เริ่มมีต่อยุนโฮ...เพราะเค้าก็ไม่อยากจะอยู่กับชางมินต่อไปโดยที่ไม่มีความรัก...ชางมินจะเสียใจกว่านี้แน่...
“ขอโทษนะที่ผมโกหกคุณ ทั้งๆที่ซื้อชุดสวยๆมาให้แท้ๆ” ร่างบางพูดกับยุนโฮด้วยเสียงแผ่วเบา ผ่านกระจกบานใหญ่
“นั่นใครน่ะ!!!”
“เฮือกกก!!!!!!” ร่างบางสะดุ้งเฮือกทันทีที่มือเสียงดังขึ้นจากทางด้านหลัง เสียงไม่ได้ดังใกล้นักแต่ก็ชัดเจนพอที่จะรู้ว่าเป็นใคร
“ชั้นถามว่าใคร ทำไมไม่ลงไปข้างล่างล่ะ” ชางมินยืนถามอยู่กับที่ เมื่อเห็นเงาดำๆ อยู่ที่หลังกระจกสุดปลายทางนั้น
“...........” ร่างบางยืนนิ่ง...ทำไงดี อยากจะวิ่งหนีไปให้เร็วที่สุด...แต่ขากลับแข็งเหลือเกิน...
“เธอไม่ใช่ผีใช่มั๊ย”ชางมินถามขึ้นพพลางเดินเข้าไปใกล้ให้รู้ว่ายังเป็นคน...แต่รูปร่างลักษณะดูคุ้นตาเหลือเกิน...
“แย่แล้ว” ร่างบางบ่นเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา
“ทำไมไม่ลงไปข้างล่างล่ะ” ชางมินยืนอยู่ถามบุคคลตรงหน้าที่ยืนหันหลัง เนื่องจากแสงสว่างไม่มากนักทำให้เห็นบุคคลตรงหน้าไม่ชัดเจนเท่าไหร่
“อะ...เอ่อ...คือ” ร่างบางพยายามจะพูดอะไรออกมาแต่ตอนนี้ปากมันหนักเหลือเกิน เสียงที่คุ้นหูของคนตรงหน้า ชางมินไม่รอช้า มืแกร่งจับแขนบางให้หันหน้ามาทางเค้าทันที
“จ...แจจุง...นาย” ทันทีที่เผชิญกับคนตรงหน้า ใบหน้าสวยที่คุ้นเคย ตาหวานหลบสายตาเค้าเหมือนตัวเองมีความผิด
“ชางมิน” ร่างบางพูดออกมาแต่ก้มหน้านิ่ง..ในที่สุดก็เจอกันจนได้...
“ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ล่ะ...ไหนบอกว่าไปอยู่กับแม่ที่ชุงนัม...นายโกหกชั้นทำไม!” ชางมินบีบข้อมือสวยอย่างคาดเค้นคำตอบ ใบหน้าสวยนิ่วลงเพราะความเจ็บ
“ไม่นะชางมิน...ชั้นอธิบายได้” ร่างบางพยายามแกะมือเหนียวออกแต่ก็ไม่เป็นผล...วันนี้ชางมินดูน่ากลัวเหลือเกิน...
“ถ้างันก็อธิบายมาสิแจจุง...ชั้นจะรับฟังนาย” ชางมินเสียงอ่อนลงแต่แววตายังคงน่ากลัวเหมือนเดิม
“พ่อแม่ชั้นขายชั้นให้กับพี่ชายของนาย” ร่างบางพูดสั้นๆ ก่อนจะสบตาคมเพื่อยืนยันความจริง
“เป็นความจริงหรอ...ถ้างั้นชั้นจะซื้อนายต่อจากพี่ชายชั้นเอง...ไม่ต้องกลัวนะแจจุง” ร่างโปร่งรู้สึกโล่งใจก่อนจะกอดร่างบางไว้เพราะความเห็นใจที่ต้องถูกทำเหมือนเป็นสิ่งของโดยที่ไม่รู้ว่ามีอะไรมากกว่านั้น...
“ขอโทษนะชางมิน...ชั้นคงให้นายกอดต่อไปไม่ได้” ร่างบางพูดขึ้นก่อนน้ำตาสายใหญ่จะไหลออกมาจากตาคู่สวย
“ทำไม...ทำไมนายถึงพูดแบบนั้นล่ะแจจุง” ชางมินรู้สึกใจหายอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะคลายกอดออกมา แววตาแห่งความไม่เข้าใจส่งไปถึงร่างบาง...นายร้องไห้ทำไมแจจุง...มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่...
“ชั้นเป็นของพี่ชายนายแล้ว...ชั้นทรยศนายไปแล้วเข้าใจมั๊ย” ร่างบางพูดออกมาในที่สุด...ประโยคสั้นๆที่ทำร้ายทั้วตัวเองและชางมินได้เป็นอย่างดี...
“ไม่จริง” ใบหน้าแห่งความผิดหวังแสดงออกมาชัดเจน รวมทั้งน้ำตาแห่งลูกชายก็พรั่งพรูออกมาได้ไม่แพ้กัน
“จริง!!” ร่างบางย้ำชัดๆ ทั้งน้ำตา ...อย่ามายุ่งกับคนแพศยาอย่างชั้นเลยดีกว่านะชางมิน...ชั้นมันไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนเดิมอีกแล้ว...ชั้นคงห็นแก่ตัวไม่พอที่จะอยู่กับนายได้...โชคชะตาคงลิขิตให้ชางมินต้องรับรู้เรื่องทั้งหมด...ก็ดีเหมือนกันเค้าก็ไม่อยากเป็นคนเลวกว่านี้...
“ไม่นะแจจุง นายอย่าทิ้งชั้นไป ชั้นรักนายได้ยินมั๊ย ถึงแม้นายจะไม่เคยรักชั้นเลยแต่พอนายจะจากไปชั้นก็คงอยู่ต่อไปไม่ได้” ร่างโปร่งกอดร่างบางแน่นก่อนจะพรั่งพรูความรู้สึกออกมา
“ปล่อยชั้นนะ!!”ร่างบางทุบหลังชางมินไม่เบานัก
“ไม่!! ชั้นอุตส่าห์ตามนายกลับมานะแจจุง นายลืมความทรงจำดีๆของเราไปแล้วหรอ” ชางมินกอดร่างบางแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะจากไปไม่กลับมาอีก
“ชางมิน ฮือๆๆ” ร่างบางปล่อยโฮออกมาในที่สุด...รู้สึกผิดมาก...เจ็บใจที่ต้องเป็นคนเลว...
“นี่มันอะไรกัน!!” เสียงทุ้มเย็นยะเยือกดังขึ้นข้างหลัง ตาสวยเบิกโพลงทันทีที่เหลือบไปเห็น
“คุณยุนโฮ!!” ร่างบางเรียกเสียงดังก่อนจะดันชางมินออกจากตัว
“พี่!!” ร่างโปร่งหันมาพบกับพี่ชาย ก่อนจะคว้าเอวบางเข้ามาแนบตัวเพื่อแสดงความสัมพันธ์
“ชั้นถามว่านี่มันอะไรกัน!!!!” ร่างสูงตวาดเสียงดัง แววตาแดงก่ำด้วยความโกรธพวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ยิ่งทำให้ขาดสติมากขึ้น...ทั้งๆที่เป็นห่วง ตั้งใจจะขึ้นมาดูอาการ แต่นี่มันอะไร ทำไมถึงมายืนกอดของน้องชายเค้าแบบนี้...
.............................................
...........................
.............
“ขอบคุณที่มาส่งนะครับ” ร่างเล็กพูดขึ้นทันทีที่รถจอดสนิท ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู
“เดี๋ยวสิ!! จุนซู” แขนแกร่งรีบจับต้นแขนเล็กไว้
“คุณมีอะไรกับผมอีกครับ นี่มันดึกมากแล้ว ไว้คุยกันที่คลับพรุ่งนี้ดีกว่า” ร่างเล็กแกะมือร่างโปร่งออก ก่อนจะลงจากรถไป
“โถ่เว๊ย!! เล่นตัวชะมัด” ร่างโปร่งสบถออกมาเสียงดัง แต่หากร่างเล็กไม่สามารถได้ยิน
ร่างเล็กค่อยๆเดินเข้าไปในลิฟท์ ก่อนประตูลิฟท์จะปิดลงพร้อมกับน้ำตาที่ไลลงมาจากตาคู่สวย
“คนเห็นแก่ตัว...ฮึก” ร่างเล็กพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะยกหลังมือขึ้นมาปิดจมูกไว้กลั้นเสียงสะอื้น
“ติ๊ง!!” เสียงประตูลิฟท์เปิดขึ้น ร่างเล็กค่อยๆเดินออกมา ก่อนจะค่อยๆ เดินไปที่หน้าประตูห้องแล้วไขกุญแจเข้าไปในห้อง
ร่างเล็กเดินไปที่ระเบียงห้องขอนตน ก่อนจะมองวิวยามค่ำคืน ผมเส้นเล็กปลิวตามกระแสลม และน้ำตามันก็เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง
“นายมันเลว...ฮึก” ปากบางพูดทั้งสั่นๆ ก่อนที่มือเล็กจะถูกยกขึ้นมาปาดน้ำตาอีกครั้ง
Flash back
“นายเล่นท่อนนี้ได้แล้วใช่มั๊ย ยูฮวาน” ร่างเล็กหันไปถามลุกศิษย์ขอตนหรือน้องชายของเจ้านาย
“อ่าฮะ ผมเล่นได้แล้วล่ะ เมื่อวานผมเล่นให้พี่ยูชอน พี่เค้ายังบอกว่าผมเล่นเพราะเลยแถมยังบอกว่าสงสัยจะได้ครูดี” ยูฮวานบอกยิ้มๆ ก่อนจะหันไปสนใจกับเปียโนต่อ
“งั้นหรอ” ร่างเล็กพุดบาๆ ...อย่างคุณก็ชมใครเป็นด้วยหรอไงนะ...
“คุณจุนซูครับ”ชายวัยกลางคนเปิดประตูเข้ามาก่อนจะเรียกร่างเล็ก
“มีอะไรหรอครับ” ร่างเล็กหันไปถามด้วยความแปลกใจ
“คือ คุณยูชอนให้มาตามไปพบน่ะครับ” ชายวัยกลางคนตอบ กอ่นะจเดินออกไป
“มีอะไรของเค้านะ” ร่างเล็กบ่นเบาๆ...ร้อยวันพันปีแทบไม่เคยจะได้คุยกันซักเท่าไหร่...วันนี้มีอะไรอีกล่ะ...
“ไปเถอะพี่จุนซู พี่ยูชอนน่ะเค้าไม่ชอบรอนานนะ เดี๋ยวจะโดนดุ” ยูฮวานหันมาบอกร่างเล็กอย่างเตือนๆ
“อ๋องั้นหรอ งั้นพี่ไปก่อนนะ” ร่างเล็กพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะปลีกตัวออกมา
ร่างเล็กเดินเข้าไปในห้องทำงานของยูชอน ด้วยความรีบทำให้เขาลืมที่จะเคาะประตูก่อน
“เรียกผมมีอะไรหรอครับ...อ๊ะ!!! ..ขอโทษครับ” ร่างเล็กเปิดประตูพรวดเข้าไป ก่อนจะเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นเท่าไหร่ ทำให้เขาต้องรีบหันหลังกลับทันที ฉากจูบอันแสนเร่าร้อนถูกขัดจังหวะด้วยเค้า คุณยูชอนจะไม่พอใจหรือเปล่านะ...แต่จะโทษก็ไม่ได้ไห้คนไปตามเองนี่...หรือว่าตั้งใจให้เห็น...
“อื้ม..” หญิงสาวคู่คั่วคนัจจุบันของปาร์ค ยูชอนครางออกมาอย่างพอใจก่อนจะถูกผละออกจากริมฝีปากหนา
“เจสสิกา คุณออกไปรอผมที่ห้องแขกห้องเดิมละกันนะ...เด๋วผมตามไป” ร่างโปร่งบอกหญิงสาว ก่อนจะส่งยิ้มละลายใจ
หญิงสาวได้แต่ทำท่าเขิลอายก่อนจะค่อยๆเดินออกไป
“ผู้หญิงนี่ล่ะน๊า...ก็เหมือนกันหมด...ไม่ว่าจะไฮโซแค่ไหนก็ใจง่ายด้วยกันทั้งนั้น...นายว่ามั๊ยจุนซู” ร่างโปร่งพูดออกมาก่อนจะถามร่างเล็กที่สะดุ้งทันทีที่ถูกเอ่ยชื่อ คำถามที่ไม่คิดจะได้คำตอบอยู่แล้ว
“.......” ร่างเล็กเงียบ...แต่ก็ไม่ใช่จะไม่มีความคิดเห็น...ไอ้เลว แกมันดูถูกเพศแม่มากเกินไปแล้วนะ...ขอไห้ติดเอดส์ซักวันเถอะ...
“หันมาทางนี้ได้แล้วมั้ง”
“ครับ” ร่างเล็กหันมาเผชิญหน้ากับร่างโปร่ง ตาเล็กสบตากับสายตาคมอย่างไม่ได้ตั้งใจ
“นี่เงินค่าสอนพิเศษของนายแล้วก็ค่าที่มาร้องเพลงที่คลับของชั้น” ร่างโปร่งวางซองสีขาวลงบนโต๊ะ
“ขอบคุณครับ” ร่างเล็กเดินไปหยิบมันไว้ ก่อนจะเดินถอยหลังออกสองสามก้าว
“นายกลัวชั้นหรอไง” ร่างโปร่งถามขึ้นอย่างสงสัยเมื่อคนตัวเล้กดูจะรักษาระยะห่างจากเค้ามากพอสมควร
“ไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมต้องกลัวคุณนี่ครับ” ร่างเล็กปฏิเสธแต่เค้าก็ไม่กล้าสบตายูชอนตรงๆ คำปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา แต่ผู้ฟังกลับรู้สึกเหใอนโดนลบเหลี่ยม
ร่างโปร่งค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินตรงมาที่ร่างเล็ก แน่นอนด้วยสัญชาตญานร่างเล็กจึงถอยหลังหนีโดยอัตโนมัติ แต่พื้นที่ด้านหลังนั้นมันเหลือน้อยเกินไป แผ่นหลังเล็กจึงแนบเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบโดยไม่ได้ตั้งใจ ตาเล็กรีบตวัดขึ้นมองบุคคลตรงหน้าที่เดินต้อนเค้ามาจนจนมุม
“ขอบคุณสำหรับค่าจ้าง...ผมขอตัวนะครับ” ร่างเล็กพูดขึ้นทั้งๆที่ระยะห่างระหว่างเข้าและยูชอนมันเหลือน้อยเต็มที ถึงเคาจะไม่กลัวก็จริง แต่ก็ไม่อยากจะเสี่ยง ร่างเล็กรีบหันเพื่อจะเดินนอกไปทางประตู แต่แขนแกร่งก็ค้ำกับกำแพงเพื่อปิดทางเค้าด้วยความเร็ว
“ไหนว่าไม่กลัว...แล้วจะรีบไปไหนล่ะ” ร่างโปร่งจงใจยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะจะมองเข้าไปในแววตาของร่างล็กที่มีแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด
“ปะ...ปล่อย...ผมต้องรีบกลับบ้าน มันดึกแล้ว” แขนเล็กยกขึ้นมาค้ำที่แผงอกแกร่ง เพื่อเพิ่มระยะห่างออกไปแต่หากไม่เป็นผล ร่างโปร่งรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างด้วยมือเดียวก่อนจะขึ้นเหนือศรีษะแล้วกดเข้ากับกำแพง
“แน่ใจหรอ...ว่าอยากลับตอนนี้” ร่างโปร่งจงใจพูดที่ข้างหู ก่อนจะถือโอกาสสูดความหอมจากคนตัวเล็กอย่างไม่ได้ตั้งใจ...แต่ก็อาจติดใจโดยไม่รู้ตัว...
“นี่คุณ!!!...จะทำอะไร” ร่างสูงมองคนตรงหน้าด้วยสายตาตื่นตระหนก...อย่ามาเล่นเสียวมานี้นะ...
“แล้วคุณคิดว่าผมจะทำอะไรคุณล่ะ...หืมม” สายตายียวนถูกส่งไปไห้ร่างเล็ก...มองใกล้ๆก็น่ารักดีนี่ เพิ่งจะสังเกตุเป็นครั้งแรกว่าขาวเนียนขนาดนี้ ตัวก็เล็กยังกะผู้หญิง แถมเรี่ยวแรงก็ไม่ค่อยจะมีอีก...
“นี่คุณ!!!...เฮือกกก!!!” ร่างสูงพยายามบิดข้อมือแต่ก็ต้องสะดุ้ง เมื่อร่างโปร่งสอดขามาที่หว่างขาเขาและจงใจสัมผัสกับส่วนนั้น
“หึหึ...ความรู้สึกเร็วดีนี่...ว่าแต่นายก็หน้าตาดีนะ...สนใจมาเป็นโฮสให้คลับชั้นมั๊ยล่ะ...เงินดีนะ...หน้าตาอย่างนายคงเพิ่มรายได้ให้คลับชั้นไม่น้อย” ร่างโปร่งเกลี่ยที่ใบหน้าเล็กก่อนจะสัมผัสที่ริมฝีปากบางอย่างยียวน
“.........” ร่างเล็กสะบัดหน้าหนีพร้อมกัดปากแน่น...ที่ทำแบบนี้เพราะอยากให้เค้าขายตัวสินะ...คนเลวว...คนใจร้ายย...ริมฝีปากเล็กถูกกัดแรงมากขึ้นเพื่อกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลลงมา จมูกเล็กๆแดงขึ้นจนผิดสังเกตุ แต่หากในสายตาของยูชอนกลับคิดว่าเป็แค่เพียงการเขิลธรรมดา
“ว่าไงล่ะ...นายไม่อยากมีรายได้พิเศษไปส่งน้องชายเรียนหรอไง” ยูชอนพูดเบาๆที่ข้างหูอีกครั้ง แน่นอนว่านั่นทำให้ร่างเล็กเริ่มทนไม่ไหวรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีทั้งหมดออกแรงผลักคนตรงหน้าตเต็มแรง หากแต่ยูชอนเพียงแค่เซไปข้างหลังนี่หน่อยเท่านั้น
“ไม่ว่ายังไง...ผมก็ไม่มีทางเอาเงินสกปรกพวกนั้นไปต่ออนาคตของน้องชายผมเด็ดขาด...แล้วผมก็จะไม่มีวันขายตัว...ผมจะไม่ทำมันต่อให้ชีวิตของผมหมดทางเลือกก็ตาม” ร่างเล็กพูดเสียงดงั เสียงใสสั่นอย่างห้ามไม่ได้ด้วยแรงโกรธและเสียความรู้สึก ไม่รอช้าร่างเล็กรีบเดินออกจากห้องนั้นแล้วเดินออกหลังคลับทันที
“แค่นี้ก็ต้องโกรธด้วยแฮะ” ร่างโปร่งเพยิดไหล่ก่อนจะเดินออกไปจากห้องอีกคนเพื่อไปหาคนที่กำลังรอคอยเขาอยู่ในตอนนี้เพื่อนทำอะไรๆไห้มันเสร็จๆไป พร้อมกำลังอารมณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเพียงเพราะความหอมจากเจ้าครูตัวเล็กนั่นแท้ๆ
ร่างเล็กเดินออกจากคลับด้วยอารมณ์ที่เสียสุดขีด มือเล็กกระชับเสื้อโค้ทตัวโตที่ไห้ความอบอุ่นได้ไม่มากนักก่อนจะเดินกลับอพาร์ทเม้นของตนที่อยู่ไม่ไกล ท่ามกลางหิมะที่กำลังโปรยปราย ความรู้สึกแปรปรวนอย่างไม่มีสาเหตุยิ่งทำให้สมองยิ่งคิดหนักว่าเกิดจากอะไร ทำไมแค่คนๆนั้นทำร้ายจิตใจแค่นี้ต้องหวั่นไหวขนาดนี้ ถ้าไม่ห่วงว่ายูฮวานจะเป็นอย่างไรป่านนี้เค้าคงขอลาออกแล้วแน่ๆ
Flash come
“ผมผิดหวังในตัวคุณจริงๆ ยูชอน” ร่างเล็กพูดก่อนจะที่ตาเรียวจะทอดมองออกไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ตั้งแต่วันนั้น ยูชอนที่แทบจะไม่เคยคุยกับเค้ากับตามตื้อเค้าทุกวันและลากเค้าไปนานมานี่
“ถ้าคุณไม่อยากให้ผมทำงานนั่น คุณคงไม่มายุ่งกับผมหรอกใช่มั๊ย” ร่างเล็กพูดอย่างตัดพ้อ...คุณมันเห็นแก่ตัว...ทำทุกอย่างได้เพื่อคลับจริงๆ...
........................................
......................
“ชั้นถามว่านี่มันอะไรกัน!!!!”
“คุณยุนโฮ!!” ร่างบางเรียกชื่อของคนตรงหน้าที่ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ก่อนจะกันไปมองร่างโปร่งที่โอบเอวของเค้าไว้
“แจจุงคือคนรักของผม ผมจะซื้อเค้าต่อจากพี่เอง” ร่างโปร่งพูดขึ้นด้วยสีหน้ามุ่งมั่น
“ชางมิน” ร่างบางก้มหน้านิ่ง...ตอนนี้เค้าพูดอะไรไปก็คงไม่มีประโยชน์ ทุกอย่างอยู่ที่การตัดสินใจของยุนโฮ...
“หึหึ งั้นหรอ” ร่างสูงหัวเราะในลำคอ แววตาที่ดูเย็นชาและนิ่งจนดูหน้ากลัว ทำให้ชางมินไม่สามารถรู้ได้ว่าพี่ชายของเค้าคิดอะไรอยู่
“ถ้าพี่ไม่ได้จริงจังกับแจจุง ถ้างั้นผมขอนะครับ” ร่างโปร่งพูดก่อนจะสกิดพาแจจุงออกไป
“เสียใจด้วยนะ ชั้นคงให้นายไม่ได้หรอก” ร่างสูงพูดขึ้นเสียงเย็น ชางมินหยุดชะงัก ร่างบางมองร่างสูงอย่างหวั่นใจ
“ทำไม พี่อย่าขัดขวางเราเลยนะครับ เรารักกัน ผมรักแจจุง” ร่างโปร่งพูดก่อนจะกอดร่างบางไว้ ร่างบางยืนตัวแข็ง ทั้งๆที่กำลังโดนชางมินกอด แต่สายตากำลังมองยุนโฮอย่างรอฟังเหตุผล สมองตื้อไปหมดจนคิดอะไรไม่ออก
“ฮ่าๆๆ รักกันงั้นหรอ แจจุงบอกว่ารักนายงั้นหรอ ฮ่าๆๆ ...นายมันน่ารังเกียจจริงๆแจจุง!!” ร่างสูงหัวเราะลั่น ก่อนจะพูดกับร่างบางด้วยคำที่เจ็บปวด
“..........” ชางมินนิ่งไป ก่อนจะก้มลงมองคนรักที่ตอนนี้นิ่งไป ตาสวยไม่แม้แต่จะกระพริบ
“ถ้านายต้องการคนแบบแจจุงล่ะก็ ชั้นว่านายเอาเงินไปหาผู้หญิงตามซ่องก็คงไม่ต่างกัน” ร่างสูงยังคงพูดต่อ ร่างบางหายใจแรงอย่างสะกัดกลั้นอารมณ์ตาสวยกระตุกวาบก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดหูไว้
“ทำไมพี่พูดแบบนั้น...ถึงเค้าจะเป็นของพี่แล้วยังไงผมก็ไม่สนหรอก” ร่างโปร่งกอดร่างบางไว้ด้วยความรัก...ไม่ว่าจะเป็นยังไง ชั้นก็จะปกป้องนายเอง แจจุง...
“นายพูดเหมือนชั้นบังคับขืนใจแฟนนายอย่างล่ะ แจจุงทำไมนายไม่บอกแฟนนายไปล่ะ ว่านายเต็มใจที่จะเป็นของชั้นเอง นายเรียกชื่อชั้นตลอดเวลา นายกอดชั้นไว้ตลอดคืน นายทรยศชางมินเต็มๆเปาเลยน่ะ” ร่างสูงพุดก่อนจะยกมุมปากอย่างเหยีดหยาม ร่างบางทรุดนั่งลงมือสวยยังปิดหูแน่น ต่ากทุกคำพูดยังคงผ่านเข้าไปลึกถึงหัวใจ
“พอแล้ว!! ฮือๆๆ ได้โปรด” ร่างบางปล่อยโฮออกมาอย่างทนไม่ได้
“พอได้แล้วพี่ แจจุงบอกผมทุกอย่างแล้ว และผมก็ไม่ต้องการรับรู้มันอีก ไม่ว่าแจจุงจะรักผมหรือไม่ก็ตาม แค่คำพูดของพี่ผมก็พอจะรู้ว่าถ้าแจจุงอยู่กับพี่จะมีแต่ความเจ็บปวด” ร่างโปร่งพูดกับพี่ชาย ดวงตาคมก็รื้นน้ำเช่นกัน...ไม่ใช่ว่าเค้าไม่เจ็บปวด ถึงแม้ว่าแจจุงจะรักพี่ชายของเค้าแต่หากยุนโฮจะพูดจากับแจจุงแบนี้คงไม่อ่อนโยนกับแจจุงนัก แจจุงจะเจ็บปวดกว่านั้น...ร่างโปร่งลุกนั่งก่อนจะจับไหล่บางที่สั่นสะท้านอย่างปลอบปะโลม
“ปล่อย!!” เสียงใสที่ทั้งสั่นทั้งแหบพูดขึ้น
“!!!!!!” ชางมินนิ่งทันที อย่างไม่เข้าใจ
“ชั้นบอกให้ปล่อยชั้นไงชางมิน!!” ร่างบางตะโกนลั่น ก่อนจะขยับถอยออกมาจากชางมิน
“หึหึ” ร่างสูงมองเหตุการณ์ก่อนจะหัวเราะในลำคออีกครั้ง
To be con
**talk**
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก ตอนนี้มันกดดันมากๆๆๆๆ สงสารแจจ๋าอย่างแรง ฮือๆๆ
พิมผิดพิมถูกมั่วไปหมด คนอ่านไม่ว่ากันนะ
เอาใจช่วยแจกันด้วยนะ แต่บอกไว้ก่อนว่าหมียุนไม่ใจดีพอที่จะปล่อยแจไปหรอก เหอะๆๆ
สงสารชางมิน โคดรๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊ากกกกก มาซบอกคนแต่งได้นะจ๊ะ
คู่ยูซูที่เป็นปัญาทำไมมาลงช้ากว่าที่ควรเพราะเปลี่ยนพอล์ตเรื่องใหม่หมด
คนอ่านอาจดูงงกับคู่นี้ อย่าว่ากันเลยนะ เพราะคิดไม่ออกเลยคู่นี้
เซียก็น่าสงสารนะ ปาร์คมันเห็นแก่ตัว
ประโยคสุดท้ายก่อนจากกัน
พิมผิดไม่ว่ากัน เพราะไม่ได้ตรวจ
ติชมได้